سئوال:

فرض کنيد بابک سرپرست برنامه (صعود زمستانی) دماوند از مسير جنوبی است. به بارگاه سوم می رسيد. برنامه فردا صعود قله است. بابک ساعت حرکت تيم را 5 صبح اعلام می کند. صبح که بيدار می شويد هوای بيرون خيلی سرد است. دما سنج ساعتتون دما را 15- نشان می دهد. بابک تصميم می گيرد تا طلوع آفتاب و گرم شدن هوا منتظر بمانيد. ساعت 7 صبح بالاخره به سمت قله حرکت می کنيد. هوا عالی است. اما شهاب حالش خوب نيست و بی نهايت کند حرکت می کند. ساعت 12 ظهر است و شما هنوز به تپه گوگردی نرسيده ايد. بابک همه را تشويق می کند که به صعود ادامه دهند. شهاب همچنان کند و آرام صعود می کند. ساعت 1:45 است و شما ابتدای تپه گوگردی هستيد. شدت باد زياد شده است. شهاب ديگر توانايي صعود ندارد. حالش بهم می خورد. بابک 2 نفر از اعضای تيم را به همراه شهاب به پايين می فرستد. مابقی تيم (5 نفر ديگر) به صعود ادامه می دهند. ساعت 2:45 قله را صعود می کنيد. تا ساعت 3 برای گرفتن عکس معطل می شويد. ساعت 3 به پايين حرکت می کنيد.

- تا اينجا به نظر شما بابک تصميم اشتباهی داشته است؟

- بدترين سناريويي که ممکن است برای اين تيم در هنگام فرود (ساعت 3 تا 7 شب) پيش بيايد را بنويسيد.

- اگر به جای بابک سرپرست بوديد چه تجهيزات گروهی و فردی را در اين روز همراه تيم (8نفر) بالا می برديد؟ 

جواب:

الف) در ابتدا بايد گفت كه بيشتر تصميم گيری ها در اينگونه موارد بستگي به شرايط تيم و آب و هوا در منطقه دارد. اما به طور كلي مي توان به موارد اشتباه زير اشاره كرد: تاخير در زمان حركت - دير بازگرداندن شهاب به پايين- دير رسيدن به قله - از دست دادن زمان زياد در قله - در صورت تقسيم تيم، تيم به 4 به 4 تقسيم شود نه 3 به 5 .

ب) بدترين سناريو ممكن گم كردن مسير اصلي و انحراف به دره هاي چپ و راست و شايد انتظار تا بهار آينده برای آنها !

پ) روكش چادر، طناب انفرادي، پك امداد و پتوی نجات، ...

{منبع: سئوالات کتبی آزمون دماوند 1385}

شما به اين سئوال چه جوابی می دين؟!

2:

وقتی تيم انجمن دانشگاه تهران در زمستان 1385 به دماوند صعود کرد، شرايطی رو که دو هفته قبل از صعود، تو آزمون کتبی براشون طرح کرده بودم تجربه کردن. يکی از اعضای تيم که تا قبل از اون در پيش برنامه ها و روز قبل برنامه خوب بود دچار مشکل شده و سرپرست تيم هم اون رو بدون تجهيزات (مثل بی سيم، روکش چادر يا کيسه بی واک و کت پر و آب گرم) حوالی آبشار يخی از تيم جدا کرده بود و تنها به سمت پايين و به طرف بارگاه سوم فرستاده بود. اون نفر هم با کمی خوش شانسی!! تونسته بود خودش رو به بارگاه برسونه و تو مسير يکی دوجا سرخوردده بود که زخمهای جدی برنداشت.

وقتی برگه جوابهای نفرات تيم رو بررسی کردم تقريبا تمامشون به اين که اعضای يک تيم 8 نفری رو بايد به 4+4 يا در 3+5 نفر تقسيم کرد تاکيد کرده بودن . جواب اونها در عمل و در شرايط برنامه اين بود : 7+1 .

وقتی بعدها اين برنامه رو به عنوان يک Case Study در کلاس آموزش سرپرستی بررسی کرديم اين جواب رو شنيديم که تحت شرايط اون موقع اين تصميم رو گرفتيم جون به نظر صحيح ترين تصميم بود. هوا خيلی خوب بود، مابقی اعضای تيم برای رسيدن به اونجا بيشتر از 2 فصل تمرين کرده بودن و هزينه کرده بودن، بارگاه ديده می شد، نفری که از تيم جدا شد تجربه خوبی داشت و می تونست خودش رو جمع و جور کنه و وضعيتش اصلا بد نبود، هوشيار بود و ....

3:

جلسه انجمن کوهنوردان در هفته گذشته همراه با سئوال و جوابهايي بود که تمام اعضای اکسپديشن نانگاپاربات در اون حضور داشتن. (بايد از اين به بعد به اونها اعضای اکسپديشن نانگاپاربات بگيم و نه تيم! چون بر اساس تئوری که ارايه دادن شکل و شمايل اجرای يک برنامه در هيماليا با ارتفاعات ايران خيلی فرق می کنه.تيم و سرپرست و ... مفهوم خودش رو از دست می ده و جای خودش رو به اکسپديشن می ده). اگر تا امروز تنها يک نفر به عنوان کسی بود که نظريه پرداز اين تئوری شناخته می شد و از اون به دليل رفتارهايي که کرده بود، انتقاد های زيادی می شد، در جلسه هفته قبل تمام اعضای اون اکسپديشن در حضور جمع زيادی از کوهنوردای ايران روی اون تتئوری تاکيد کردن و در واقع نه تنها مدافع بلکه مجری اون تئوری معرفی کردن.

- خطرپذيری در برنامه های هيماليانوردی حرف اول و آخر رو می زنه و اون فرد يا افرادی که خطرپذيری بيشتری داشته باشن موفقيت رو هم در آينده دارن.

- رقتار و کردار تيم های خارجی و مقايسه اکسپديشن نانگاپاربات با اونها قياس غير منطقی و اشتباهی. چون اونها پول به اندازه کافی دارن و از هر جا که بخوان بر می گردن. و در تصميم گيری اونها شرايط و ضوابطی حاکمه که برای ما دور از دسترسه. پس شرايط اين اکسپديشن کاملا منحصربفرد بوده.

- اصولی رو نمی شه برای صعودهای بلند در نظر گرفت. بلکه تصميماتی که در منطقه و براساس شرايط اونجا گرفته می شه تعيين کننده است نه اين قوايد و اصولی که بر روی کاغذ نوشته می شن.

- در جاهايي که تصميمهای گرفته شده توسط اعضای اکسپديشن نتجيه بسيار تلخی به همراه داره، اين تصميم نبوده که اشتباه بوده بلکه اين ذات اون فعاليت که منجر به اين نتيجه شده. اين مورد رو تمام اعضای تيم می دونستن و با علم به اون در منطقه حاضر شدن و به فعاليت ادامه دادن.

4:

در جلسه هفته قبل انجمن کوهنوردان وقتی آقای عباس محمدی به روی سن اومدن در واکنش به گزارش برنامه که اون روز تو جلسه انجمن ارايه شد فرمودن که چه خوب شد که به اين خانم (اشاره به کوهنوردی که اون روز گزارش صعود به قله خانتانگری رو به صورت انفرادی ارايه داد) طناب هديه داده شد تا بدونن در کوهنوردی طناب هم هست و بايد بعضی از جاها رو با طناب هم عبور کنن و تنها نرن. و بعد هم رو به جمع فرمودن که اصولی در کوهنوردی وجود داره و قابل دسترسه (مثلا از طريق کتابها) که رعايت اين اصول می تونه به ايمنی بيشتر برنامه منجر بشه. وقتی در اواخر جلسه از ايشون سئوال کردم که آيا جای خالی رعايت اين اصول قابل دسترسی رو در برنامه نانگاپاربات می بينيد يا نه؟ با صراحت گفتن که نظر شخصی خودشون رو بعدا در مورد اين برنامه اعلام می کنن و الان چيزی در مورد اين برنامه ارايه نمی کنن.

5:

سئوال :

********

- الان يک پيامک گرفتم که آقای خليل نکويي در غار پرو مرد. روحش شاد.

ياد برنامه دماوند سال قبل افتادم.... ديدن يک تيم ديگه تو منطقه شمالی دماوند که تنها من و بهمن اونجا بوديم هم خوب بود و هم بد. شب مهمون ماکارانی و ماست و شديم ...تجربه عکاسی در برنامه اورست و طريقه همدما کردن دوربين و .... فرداش تا پناهگاه 4000 همديگر و نديديم. وقتی به پناهگاه 4000 رسيديم با لهجه همدانی (در حاليکه به من اشاره می کرد) به بهمن گفت اين بچه رو چرا دنبال خودت می دوونی؟! .... چرا می خواين برين پناهگاه 5000 همينجا بمونين، فردا با هم ..... ادامه حرفهاش رو نشنيدم چون بهمن رفته بود و و من هم بايد پشت سرش می دوييدم !!!

اسفند ماه تو برنامه الوند ديدمش که اسکی می کرد. همين عکسی که اينجا هست....

و الان هم ....