از کفش دوزکش بگير تا آقا زبی (يا ظبی يا ذبی) يکی از متصدی های قرارگاه رودبارک و آقای فرضی و لندروور و گوسفند سرای برير و اون سنگ بالای ليزونک (سنگ مهسا!!) و اون سنگ قشنگه اول يخچال و باد و برف و ..... ديواره و راننده آژانس و مردم با فرهنگی که برای خوش گذروندن می آن شمال و ....

همه ش جز خاطرات رنگی اين چند ماهه گذشته بوده و بعد از برنامه عيد امسال کلی از به ياد آوردنشون لذت می برم. چند ماهی که خاطرات کم رنگ و بی رنگ ش هم کم بود چه برسه به خاطرات رنگی.

از آلودگی های صوتی و تصويری و روحی و روانی و ... که تو مسير و کنار مسير و تو شهر و روستاهای سر راه بود که بگذريم (می تونيند شرح اونها رو اينجا از نگاه آقای منصوری بخونيد البته اگه تا حالا نخونديد)، لذت بودن تو اون منطقه رو وقتی هيچ تيمی هم تو منطقه نباشه رو نمی شه با هيچ چيزی عوض کنی. و می تونی به خودت دلداری بدی که تحمل همه اين آلودگی ها به بودن اونجا می ارزه !

سال 85 که از علم چال برگشتيم قرارگاه يه تعدادی از ويلادارهای منطقه جلسه آب رسانی به ويلاهاشون رو در محل قرارگاه برگزار کرده بودن و کلی هم به ما اعتراض کردن که چرا سر و صدا می کنيم و نظم جلسه مهم اونها را به هم ريختيم و ما مونديم که از دست اين همشهريهای مايه دار تهرانی !! به کجا بايد پناه برد. امسال خانواده های کوهنوردی اونجا بودن و البته به رسم اين چندتا برنامه که اونجا رفتيم آقای محسن نوری رو هم ديديم.

يکی از خاطرات جالب!!! (جالب بود خوب کلی باعث انبساط خاطر شد). اين برنامه هم عکسی بود که اين پايين می بينید. کپی فاکس فدراسيون که پشت شيشه ورودی قرارگاه چسپونده بودن. تيکه کاغذی زشت، بدرنگ، بدون نام و آرم کامل و درست فدراسيون، پر از غلط های تايپی و انشايي.

علم چال، فروردين 1387